Inhoudsopgave

Liturgie
Preek

Zie ook de foto’s van deze gemeentezondag.

Liturgie

Kerkdienst

Aanvangslied Groet
Stil gebed
Bemoediging
Welkom (Annelies Blok)
Lied Kyrie (Anneke Reit, Nannet Reit, Anna Korte)
Gloria Gebed om verlichting met de heilige Geest
Schriftlezing (Tinie Smit)
Lied
Schriftlezing (Jeroen Koetje)
Lied
Schriftlezing (Renee Venema)
Lied
Preek
Lied
Afscheid van de zondagsschool van Anne-Sophie Mulder en Wilma Venema (Annelies Blok)
Lied
Gebeden (Anne-Sophie, Geert en Bé Mulder; Henk, Harry en Dorien Korte)
Uitleg programma (Annelies Blok)
Inzameling van de gaven
Slotlied
Zegen

Afsluiting van de gemeentezondag

Inleidende muziek
Dankwoord (Annelies Blok)
Gebed (Anne-Sophie Mulder en Wilma Venema)
Slotlied Zegen

Preek

Gemeente van onze Heer Jezus Christus, jongens en meisjes, jongere dames en heren, oudere dames en heren, jullie mogen zelf uitmaken tot welke categorie je jezelf rekent,

Het verhaal gaat dat er eens een heel knappe professor een lezing kwam geven bij een plaatselijke afdeling van de Plattelandsvrouwen. Die lezing ging over sterrenkunde. Hij vertelde hoe de aarde in een baan om de zon ronddraait en dat de zon op zijn beurt weer onderweg is door de Melkweg.
Toen hij was uitgesproken stond er achterin de zaal een oud vrouwtje op. Ze zei: “Dat was een mooi verhaal hoor, maar u gelooft het toch zeker zelf niet? Want wat u vertelt is onzin. De wereld is een platte schijf op de rug van een schildpad.”
De professor moest daar een beetje om lachen en vroeg toen: “En waarop staat die schildpad dan?”
“U bent erg slim, jongeman, helemaal niet dom,” zei de oude vrouw, “maar die schildpad staat op de rug van een andere schildpad en die staat op zijn beurt op weer een andere schildpad. En zo zijn er allemaal schildpadden die op elkaars rug staan, tot helemaal beneden aan toe.”

Het verhaal schijnt waargebeurd te zijn, maar dat is niet zo belangrijk. Wat wél belangrijk is, is dat ze natuurlijk allebei gelijk hadden, de professor en de oude vrouw. De aarde draait inderdaad om de zon en de zon zweeft ergens in de Melkweg. Zo gaat het eraan toe in het heelal. Maar de oude vrouw had ook gelijk, maar niet helemaal op de manier waarop zij het bedoelde.

Bekijk de wereld maar eens op een andere manier, niet zoals de oude vrouw bedoelde als een heel grote schijf, maar als alle mensen die erop wonen. De hele wereld is de mensen die erop wonen. En al die mensen komen niet zomaar uit de lucht vallen. Ze zijn immers geboren uit de generatie die vóór hen kwam, uit hun ouders. Ze staan als het ware op de schouders van de voorgaande generatie. En die mensen staan weer op de schouders van de generatie die vóór hén kwam. Zo zijn er allemaal generaties die op elkaars schouders staan, tot helemaal beneden aan toe.

Maar het woord generatie is een moeilijk woord. Weten jullie wat dat woord betekent? . (een van de kinderen), weet jij wat het woord generatie betekent? (Wacht op antwoord.)
Weet een van de ouderen wat de betekenis is van het woord generatie? (Wacht op antwoord.)
Misschien kun jij aan . uitleggen wat het woord betekent. (Wacht op antwoord.)
Je zou een generatie een groep van ongeveer gelijktijdig geboren mensen kunnen noemen. Hier zitten vanmorgen ongeveer drie generaties: jongens en meisjes, dat zijn de kinderen van de jongere dames en heren, die op hun beurt weer de kinderen zijn van de oudere dames en heren. We hebben vanmorgen Psalm 85 gelezen. Daar staat ook nog een ander woord voor generatie, namelijk: geslacht. Van geslacht op geslacht brengt God ons tot leven. Van generatie op generatie is God ons trouw en geeft ons zijn hulp.

Maar nu even een andere vraag: wat is voor jullie het belangrijkste aan het christelijk geloof? (Wacht op antwoord.)
Het is een moeilijke vraag om zomaar even te beantwoorden. Voor mijzelf is het belangrijkste dat ik hier niet toevallig op de aarde ben, maar dat God mij gewild heeft. Hij wil dat ik leef om van Hem te houden. Vaak lukt me dat niet zo goed, maar zélfs dat is niet zo erg, want God heeft me al bij voorbaat vergeven. Zijn Zoon Jezus Christus is gestorven aan het kruis omdat ik niet genoeg van God hou. En dat vind ik geweldig!

Maar hoe weten we dat eigenlijk, dat God van ons houdt en altijd bij ons wil zijn? Wel, dat kunnen we natuurlijk lezen in de Bijbel. Maar de volgende vraag is dan: hoe weten we dat we de Bijbel moeten lezen? Je zou dan kunnen zeggen: dat horen we in de kerk, maar hoe weten we dan dat we naar de kerk moeten gaan?

Voor het antwoord op onze vragen moeten we tweeduidend jaar in de tijd teruggaan. Weten jullie trouwens hoeveel generaties geleden dat is? (Wacht op antwoord.)
Laten we eens proberen of we dat kunnen uitrekenen. Dan moeten we eerst weten hoeveel leeftijdsverschil er tussen twee generaties zit. Anna, hoe oud was jij toen Harry werd geboren? (Wacht op antwoord.)
Harry, hoe oud was jij toen Dorien werd geboren? (Wacht op antwoord.)
Laten we zeggen dat er zo’n dertig tot vijfendertig jaar verschil tussen twee generaties zit. Dat ronden we voor het gemak maar even af op drieëndertig en een derde jaar. Dat wil dus zeggen dat er in honderd jaar, een eeuw, drie generaties gaan. In tweeduizend jaar, twintig eeuwen, gaan dus twintig keer drie is zestig generaties. Ja, hebben jullie het mee kunnen rekenen? Tussen ons en Jezus zitten dus zestig generaties.

Maar het antwoord op de vraag hoe we weten dat God van ons houdt en dat Hij ons trouw is, is te vinden in die tijd, de tijd van Jezus. Jezus vertelde de mensen dat God veel van ze houdt en Hij liet zien wat je moet doen om te laten zien dat jij ook van God houdt. Dat is wat Jezus op aarde kwam doen. Maar Hij kwam niet alleen om te leven, maar ook om te sterven. Jezus kon op die manier alles wat mensen fout doen in de ogen van God weer goedmaken. Alleen Jezus kon de vrede tussen de mensen en God weer herstellen.

En toen het voor Jezus tijd werd om te sterven, liet Hij zijn leerlingen zien hoe ze zijn taak om de mensen van God te vertellen konden overnemen. Hij zond hen twee aan twee uit langs de dorpen en steden om ze te leren hoe ze aan mensen konden vertellen dat God van ze hield. “Maar,” zei Hij erbij, “dat is heel moeilijk werk. De kans is groot dat de mensen dat helemaal niet willen weten. Dan moet je het stof van je voeten schudden als teken dat je niets meer met ze te maken wil hebben. Ga dan naar het volgende dorp en probeer het opnieuw.”

Zo zijn de leerlingen van Jezus op pad gegaan en hebben heel veel mensen van God verteld. En sommige mensen wilden dat ook graag horen. Zij gingen in God geloven. En toen de leerlingen van Jezus oud waren geworden, schreven ze alles wat ze met Jezus hadden meegemaakt op in een boek: de Bijbel. “Want,” zeiden ze tegen elkaar, “als wij er niet meer zijn, dan kunnen de mensen het altijd zelf nog nalezen.”

En zo is het gebeurd. De leerlingen van Jezus gingen dood. Maar de mensen die van hen over God en Jezus hadden gehoord, vertelden het verder. Ze vertelden het aan hun kinderen. En die vertelden het later weer aan hun kinderen. Zo ging dat zestig generaties lang tot aan ons toe. Want de meesten van ons hebben het verhaal over God van onze ouders gehoord. En de meesten van ons vertellen het weer door aan onze kinderen. Op die manier weten we van God en van zijn liefde voor ons en dat Hij altijd bij ons wil zijn. Maar we weten dat niet alleen op die manier, want we hebben ook nog steeds de Bijbel. Daar staan al die verhalen over God en Jezus ook nog steeds in. En daarom is het een goed idee dat we vandaag de kinderen die afscheid nemen van de zondagsschool een bijbel cadeau geven, zodat ze zelf kunnen nalezen wat hun ouders verteld hebben. Die het weer van hun ouders hebben, enzovoorts, tot aan Jezus toe.

Amen.