Inhoudsopgave

Zie ook de orde van dienst en de foto’s van deze dienst.

Liturgie

Preek

Gemeente van onze Heer Jezus Christus,

Er was eens een man die op kerstmorgen onder de kerstboom een kerstcadeautje vond. Op zich niets bijzonders, tenminste in sommige gezinnen. Want toen ik van de week onder onze kerstboom keek, lag daar niets. Ja - dennennaalden. Maar voor deze man was het wel heel bijzonder, want hij woonde alleen. Bovendien had hij geen familie en ook geen vrienden, want eigenlijk was het een heel nare man die tegen niemand ooit vriendelijk deed. Maar zoals dat zo vaak het geval is met nare mannen, en trouwens ook met nare vrouwen: mensen doen vaak alleen maar naar en onvriendelijk omdat ze zich eigenlijk diep van binnen heel ongelukkig voelen.

Zo was het ook met deze man. Eigenlijk had hij geen plezier in zijn leven en hij verwachtte er ook niet zo veel van. Hij verwachtte zeker geen kerstcadeautje. Maar toch lag het er opeens. De avond ervoor had hij nog onder de kerstboom gekeken, en toen had daar niets gelegen. Dus wie had daar in de loop van de nacht dat kerstcadeautje neergelegd? De kerstman? Dáár geloofde hij niet in. Hij geloofde trouwens helemaal nergens in; niet in de kerstman, maar ook niet in het Kerstkind. Hij vond het allemaal maar flauwekul.

Toch had hij een kerstboom opgetuigd. Want ergens was hij toch wel op zoek naar een beetje warmte met de kerstdagen - een beetje licht. Hij wist het zelf ook niet helemaal precies, maar hij was in ieder geval op zoek naar íéts. En nu lag daar ineens dat kerstcadeautje. Prachtig ingepakt met een mooie strik lag het daar onder de kerstboom. Of kerstcadeautje... Het was eigenlijk een kerstcadeau. Het had tamelijk forse afmetingen; alles bij elkaar was het wel een kubieke meter of zo.

Hij stond er een tijdje naar te kijken en hij vroeg zich nog steeds af wie dat pakket daar toch had neergelegd, maar uiteindelijk besloot hij het uit te pakken. Misschien zat er een aanwijzing in over wie het had gebracht. Hij trok de strik los en scheurde het papier open. En wat zat erin? Er zat in ieder geval íéts in. En omdat hij op zoek was naar iets, zou je kunnen zeggen dat het precies was waar hij naar gezocht had! Maar hoe hij er ook naar keek, hij kon niet ontdekken wat het iets nou precies was. Het had eigenlijk geen echte vorm: het was een beetje vormloos. En je kon ook niet zeggen dat het een bepaalde kleur had: het was ook kleurloos. Hij kon er geen chocola van bakken. Het was niet niets, dus moest het wel iets zijn.

Ineens zag hij nog iets liggen. Dit herkende hij duidelijk: het was een boek. Gebruiksaanwijzing stond er met grote letters op. Hij sloeg het open en zag dat het bijna tweeduizend bladzijden dik was. Hij bladerde het wat door. Er stonden wel vreemde dingen in voor een gebruiksaanwijzing. “Heb uw naaste lief als uzelf,” stond er bijvoorbeeld. Een stukje verder stond zelfs: “Heb je vijanden lief.” En ergens anders: “Aanbid de Heer, uw God, vereer alleen hem.” Op weer een andere bladzijde stond: “Als uw mond belijdt dat Jezus de Heer is en uw hart gelooft dat God hem uit de dood heeft opgewekt, zult u worden gered.”

De man krabde zich eens achter zijn oren. Hij begreep er nog niet veel van, maar hij begon te vermoeden dat de gebruiksaanwijzing iets te maken had met zijn kerstcadeau. Want zo werkt dat ook met gebruiksaanwijzingen van apparaten: je moet die eerst lezen en als je de aanwijzingen precies opvolgt, dan gebeurt er iets.

Die dag en de dagen erna was hij alleen nog maar bezig met het lezen van de gebruiksaanwijzing. En hij werd steeds nieuwsgieriger naar wat er zou gebeuren als hij ging doen wat erin stond. Op een goede dag hakte hij de knoop door en nam een besluit: hij ging precies doen wat er in de gebruiksaanwijzing stond. Hij zou dan wel zien wat er gebeurde.

Hij probeerde van de mensen te gaan houden. En het lukte! De ene keer wat beter dan de andere keer, maar meestal kon hij toch van de mensen houden, zelfs van de mensen die naar en onvriendelijk tegen hem waren. En hij begon in God te geloven. Eerst een heel klein beetje, maar toen hij merkte dat hij er blijer van werd steeds een beetje meer. Hij kreeg weer plezier in het leven, mensen deden aardig tegen hem en nodigden hem zelfs uit om eens een kopje koffie te komen drinken.

Zijn kerstcadeau, het iets, had hij ondertussen op een mooie plek in zijn kamer gezet. En hoe meer hij deed wat er in de gebruiksaanwijzing stond, hoe meer het iets vorm en kleur begon aan te nemen. Op sommige dagen zag hij zelfs bijna wat het was.

Toen werd het weer Kerstmis en op kerstmorgen zag hij ineens wat iets was: het was een voederbak met een kindje erin. En toen begreep hij het: het iets was het kerstcadeau van God. En door het volgen van de gebruiksaanwijzing had het iets vorm en kleur gekregen. Het was Jezus, de Zoon van God, liggend in een kribbe. Hij was zo blij en dankbaar als hij nog nooit geweest was.

Moraal van het verhaal, want ieder verhaal heeft een moraal: we zijn allemaal op zoek naar iets. Ieder mens verlangt naar iets. Iets wat ons leven vorm en kleur geeft. Iets wat ons leven richting geeft. Iets wat ons leven zin en een doel geeft. Wij zijn eigenlijk niet zo heel veel anders dan de man uit het verhaal, misschien niet zo naar en onvriendelijk - tenminste, meestal niet - en misschien niet zo ongelukkig, maar ook wij zijn op zoek naar dat “iets”.

En we zouden er misschien wel voor eeuwig naar op zoek blijven als God het ons niet al gegeven had: het “iets” waarnaar wij op zoek zijn is geboren in Betlehem. God nam de vorm en de kleur van een mens aan om onder ons te wonen en uitzicht te bieden op een nieuw leven. Dat is geen verhaaltje, maar realiteit. Het is aan ons dat kerstcadeau meer vorm en kleur te geven, door Gods “gebruiksaanwijzing” te lezen en te doen wat erin staat.

Amen.